θεὸς ἔνεμεν αὐτοὺς αὐτὸς ἐπιστατῶν, καθάπερ νῦν ἄνθρωποι, ζῷον ὂν ἕτερον θειότερον, ἄλλα γένη φαυλότερα αὑτῶν νομεύουσι· νέμοντος δὲ ἐκείνου πολιτεῖαί τε οὐκ ἦσαν οὐδὲ κτήσεις γυναικῶν καὶ παίδων· ἐκ γῆς γὰρ ἀνεβιώσκοντο πάντες, οὐδὲν μεμνημένοι τῶν πρόσθεν· ἀλλὰ τὰ μὲν τοιαῦτα ἀπῆν πάντα, καρποὺς δὲ ἀφθόνους εἶχον ἀπό τε δένδρων καὶ πολλῆς ὕλης ἄλλης, οὐχ ὑπὸ γεωργίας φυομένους, ἀλλʼ αὐτομάτης ἀναδιδούσης τῆς γῆς. γυμνοὶ δὲ καὶ ἄστρωτοι θυραυλοῦντες τὰ πολλὰ ἐνέμοντο· τὸ γὰρ τῶν ὡρῶν αὐτοῖς ἄλυπον ἐκέκρατο, μαλακὰς δὲ εὐνὰς εἶχον ἀναφυομένης ἐκ γῆς πόας ἀφθόνου. τὸν δὴ βίον, ὦ Σώκρατες, ἀκούεις μὲν τὸν τῶν ἐπὶ Κρόνου· τόνδε δʼ ὃν λόγος ἐπὶ Διὸς εἶναι, τὸν νυνί, παρὼν αὐτὸς ᾔσθησαι· κρῖναι δʼ αὐτοῖν τὸν εὐδαιμονέστερον ἆρʼ ἂν δύναιό τε καὶ ἐθελήσειας; — οὐδαμῶς. — βούλει δῆτα ἐγώ σοι τρόπον τινὰ διακρίνω; — πάνυ μὲν οὖν. — εἰ μὲν τοίνυν οἱ τρόφιμοι τοῦ Κρόνου, παρούσης αὐτοῖς οὕτω πολλῆς σχολῆς καὶ δυνάμεως πρὸς τὸ μὴ μόνον ἀνθρώποις ἀλλὰ καὶ θηρίοις διὰ λόγων δύνασθαι συγγίγνεσθαι, κατεχρῶντο τούτοις σύμπασιν ἐπὶ φιλοσοφίαν, μετά τε θηρίων καὶ μετʼ ἀλλήλων ὁμιλοῦντες, καὶ πυνθανόμενοι παρὰ πάσης φύσεως εἴ τινά τις ἰδίαν δύναμιν ἔχουσα ᾔσθετό τι διάφορον τῶν ἄλλων εἰς συναγυρμὸν φρονήσεως, εὔκριτον ὅτι τῶν νῦν οἱ τότε μυρίῳ πρὸς εὐδαιμονίαν διέφερον· εἰ δʼ ἐμπιμπλάμενοι σίτων ἅδην καὶ ποτῶν διελέγοντο πρὸς ἀλλήλους καὶ τὰ θηρία μύθους οἷα δὴ καὶ τὰ νῦν περὶ αὐτῶν λέγονται, καὶ τοῦτο, ὥς γε κατὰ τὴν ἐμὴν δόξαν ἀποφήνασθαι, καὶ μάλʼ εὔκριτον. ὅμως δʼ οὖν ταῦτα μὲν ἀφῶμεν, ἕως ἂν ἡμῖν μηνυτής τις ἱκανὸς φανῇ, ποτέρως οἱ τότε τὰς ἐπιθυμίας εἶχον περί τε ἐπιστημῶν καὶ τῆς τῶν λόγων χρείας· οὗ δʼ ἕνεκα τὸν μῦθον ἠγείραμεν, τοῦτο λεκτέον, ἵνα τὸ μετὰ τοῦτο εἰς τὸ πρόσθεν περαίνωμεν. ἐπειδὴ γὰρ πάντων τούτων χρόνος ἐτελεώθη καὶ μεταβολὴν ἔδει γίγνεσθαι καὶ δὴ καὶ τὸ γήινον ἤδη πᾶν ἀνήλωτο γένος, πάσας ἑκάστης τῆς ψυχῆς τὰς γενέσεις ἀποδεδωκυίας, ὅσα ἦν ἑκάστῃ προσταχθὲν τοσαῦτα εἰς γῆν σπέρματα πεσούσης, τότε δὴ τοῦ παντὸς ὁ μὲν κυβερνήτης, οἷον πηδαλίων οἴακος ἀφέμενος, εἰς τὴν αὑτοῦ περιωπὴν ἀπέστη, τὸν δὲ δὴ κόσμον πάλιν ἀνέστρεφεν εἱμαρμένη τε καὶ σύμφυτος ἐπιθυμία.
客人神自身が監督して彼らを牧していた。ちょうど今、人間が、より神的な別の生き物として、自分たちより劣った別の種族を牧しているように。そして神が牧していたあいだは、国制もなく、女や子どもの所有もなかった。みな大地から生き返ったのであって、以前のことを何一つ覚えていなかったのだから。そうしたことはすべてなかったが、木々やほかの多くの草木から、ふんだんに果実を得ていた。それは農耕によって育ったのではなく、大地がひとりでに生み出したのだ。彼らは裸で、寝具もなく、たいてい野外で過ごしながら養われていた。季節の具合は彼らにとって苦しみのないように混ぜ合わされていたし、大地からふんだんに生え出る草によって、柔らかい寝床をもっていたのだから。さて、ソクラテス、君はクロノスの時代の人々の生活を聞いているわけだが、ゼウスの時代だと言われているこの生活、今のそれは、君自身がその場にいて感じ取っている。この二つのうち、どちらがより幸福かを、君は判定することができるだろうか、そしてその気があるだろうか。
客人では、私が君のために、ある仕方で判定しようか。
客人さて、もしクロノスの養い子たちが、これほど多くの閑暇と、人間とだけでなく獣とも言葉によって交わることのできる力とをもっていて、それらすべてを哲学のために用い、獣とも互いとも交わって、あらゆる自然から、どれかが何か固有の力をもっていて、思慮を寄せ集めることに関してほかのものと違う何かを感じ取っていないかと尋ね求めたのなら、そのときの人々が幸福に関して今の人々より一万倍もまさっていたことは、判定するのはたやすい。だが、もし食べ物や飲み物をたらふく詰め込んで、互いに、また獣たちに、今も彼らについて語られているような作り話を語り合っていたのなら、これもまた、少なくとも私の考えを述べるなら、じつに判定しやすい。とはいえ、これらのことは、そのときの人々が知識や言葉の使用に関してどちらの仕方で欲求をもっていたかを、十分な告知者が私たちに現れるまで、放っておこう。私たちが神話を持ち出した目的、それを語らなければならない。この後のことを先へと進めるためだ。さて、これらすべてのことの時が満ち、変化が起こらなければならなくなり、大地生まれの種族もすべてすでに使い尽くされ、それぞれの魂がすべての誕生を果たし終え、それぞれに課せられていただけの数の種子として大地に落ちたとき、そのとき全宇宙の舵取りは、いわば舵の柄を手放して、自分の見張り台へと退いた。そして宇宙を、運命と生まれつきの欲求とが、再び逆向きに回転させたのだ。
コメント
まだコメントはありません。
コメントを読み込んでいます…