ἔπειτα ὅλον ἦν ἑκάστου τοῦ ἀνθρώπου τὸ εἶδος στρογγύλον, νῶτον καὶ πλευρὰς κύκλῳ ἔχον, χεῖρας δὲ τέτταρας εἶχε, καὶ σκέλη τὰ ἴσα ταῖς χερσίν, καὶ πρόσωπα δύʼ ἐπʼ αὐχένι κυκλοτερεῖ, ὅμοια πάντῃ· κεφαλὴν δʼ ἐπʼ ἀμφοτέροις τοῖς προσώποις ἐναντίοις κειμένοις μίαν, καὶ ὦτα τέτταρα, καὶ αἰδοῖα δύο, καὶ τἆλλα πάντα ὡς ἀπὸ τούτων ἄν τις εἰκάσειεν. ἐπορεύετο δὲ καὶ ὀρθὸν ὥσπερ νῦν, ὁποτέρωσε βουληθείη· καὶ ὁπότε ταχὺ ὁρμήσειεν θεῖν, ὥσπερ οἱ κυβιστῶντες καὶ εἰς ὀρθὸν τὰ σκέλη περιφερόμενοι κυβιστῶσι κύκλῳ, ὀκτὼ τότε οὖσι τοῖς μέλεσιν ἀπερειδόμενοι ταχὺ ἐφέροντο κύκλῳ. ἦν δὲ διὰ ταῦτα τρία τὰ γένη καὶ τοιαῦτα, ὅτι τὸ μὲν ἄρρεν ἦν τοῦ ἡλίου τὴν ἀρχὴν ἔκγονον, τὸ δὲ θῆλυ τῆς γῆς, τὸ δὲ ἀμφοτέρων μετέχον τῆς σελήνης, ὅτι καὶ ἡ σελήνη ἀμφοτέρων μετέχει· περιφερῆ δὲ δὴ ἦν καὶ αὐτὰ καὶ ἡ πορεία αὐτῶν διὰ τὸ τοῖς γονεῦσιν ὅμοια εἶναι. ἦν οὖν τὴν ἰσχὺν δεινὰ καὶ τὴν ῥώμην, καὶ τὰ φρονήματα μεγάλα εἶχον, ἐπεχείρησαν δὲ τοῖς θεοῖς, καὶ ὃ λέγει Ὅμηρος περὶ Ἐφιάλτου τε καὶ Ὤτου, περὶ ἐκείνων λέγεται, τὸ εἰς τὸν οὐρανὸν ἀνάβασιν ἐπιχειρεῖν ποιεῖν, ὡς ἐπιθησομένων τοῖς θεοῖς. ὁ οὖν Ζεὺς καὶ οἱ ἄλλοι θεοὶ ἐβουλεύοντο ὅτι χρὴ αὐτοὺς ποιῆσαι, καὶ ἠπόρουν· οὔτε γὰρ ὅπως ἀποκτείναιεν εἶχον καὶ ὥσπερ τοὺς γίγαντας κεραυνώσαντες τὸ γένος ἀφανίσαιεν—αἱ τιμαὶ γὰρ αὐτοῖς καὶ ἱερὰ τὰ παρὰ τῶν ἀνθρώπων ἠφανίζετο— οὔτε ὅπως ἐῷεν ἀσελγαίνειν. μόγις δὴ ὁ Ζεὺς ἐννοήσας λέγει ὅτι δοκῶ μοι, ἔφη, ἔχειν μηχανήν, ὡς ἂν εἶέν τε ἅνθρωποι καὶ παύσαιντο τῆς ἀκολασίας ἀσθενέστεροι γενόμενοι. νῦν μὲν γὰρ αὐτούς, ἔφη, διατεμῶ δίχα ἕκαστον, καὶ ἅμα μὲν ἀσθενέστεροι ἔσονται, ἅμα δὲ χρησιμώτεροι ἡμῖν διὰ τὸ πλείους τὸν ἀριθμὸν γεγονέναι· καὶ βαδιοῦνται ὀρθοὶ ἐπὶ δυοῖν σκελοῖν. ἐὰν δʼ ἔτι δοκῶσιν ἀσελγαίνειν καὶ μὴ ʼθέλωσιν ἡσυχίαν ἄγειν, πάλιν αὖ, ἔφη, τεμῶ δίχα, ὥστʼ ἐφʼ ἑνὸς πορεύσονται σκέλους ἀσκωλιάζοντες. ταῦτα εἰπὼν ἔτεμνε τοὺς ἀνθρώπους δίχα, ὥσπερ οἱ τὰ ὄα τέμνοντες καὶ μέλλοντες ταριχεύειν, ἢ ὥσπερ οἱ τὰ ᾠὰ ταῖς θριξίν· ὅντινα δὲ τέμοι, τὸν Ἀπόλλω ἐκέλευεν τό τε πρόσωπον μεταστρέφειν καὶ τὸ τοῦ αὐχένος ἥμισυ πρὸς τὴν τομήν, ἵνα θεώμενος τὴν αὑτοῦ τμῆσιν κοσμιώτερος εἴη ὁ ἄνθρωπος, καὶ τἆλλα ἰᾶσθαι ἐκέλευεν.
ὁ δὲ τό τε πρόσωπον μετέστρεφε, καὶ συνέλκων πανταχόθεν τὸ δέρμα ἐπὶ τὴν γαστέρα νῦν καλουμένην, ὥσπερ τὰ σύσπαστα βαλλάντια, ἓν στόμα ποιῶν ἀπέδει κατὰ μέσην τὴν γαστέρα, ὃ δὴ τὸν ὀμφαλὸν καλοῦσι.
次に、それぞれの人間の姿は全体が丸く、背と脇腹がぐるりと輪になっていて、手は四本、脚も手と同じ数だけあり、丸い首の上に、あらゆる点でそっくりな顔が二つあった。そして、反対向きについているその二つの顔の上に頭は一つ、耳は四つ、恥部は二つあり、ほかのすべても、ここから推し量れるとおりだった。歩くときも、今のようにまっすぐ立って、どちらでも望む方向へ歩いた。そして速く走ろうとするときには、ちょうど軽業師たちが脚をまっすぐ上に回転させてぐるぐる宙返りするように、そのときは八本あった手足で地面を突いて、ぐるぐると速く転がっていったのだ。そして種族が三つで、しかもこのようなものだったのは、男は元来太陽の子孫であり、女は大地の子孫であり、両方をあわせもつものは月の子孫だったからだ。月もまた両方をあわせもっているのだから。そして彼ら自身も、その歩みも丸かったのは、親に似ていたからだった。さて、彼らは力も腕力も恐ろしいほどで、大いなる驕りをもっていて、神々に挑みかかった。ホメロスがエピアルテスとオトスについて言っていること、つまり神々に襲いかかろうとして天に上ろうと企てたということは、彼らについて言われていることなのだ。そこでゼウスとほかの神々は、彼らをどうすべきか協議したが、困り果てた。巨人たちにしたように雷で撃って種族を滅ぼしてしまうわけにもいかなかったし――人間たちから受ける名誉や供物も消え失せてしまうのだから――、かといって、彼らが傍若無人にふるまうのを放っておくわけにもいかなかった。やっとのことでゼウスは思いついて言った。『私にはよい手立てがあるように思う。人間たちが存在し続け、しかもより弱くなって放埒をやめるような手立てだ。今、彼らを一人ずつ二つに切り分けてやろう』と彼は言った。『そうすれば、彼らはより弱くなると同時に、数が増えるので私たちにとってより役に立つだろう。そして二本の脚でまっすぐ歩くだろう。もしまだ傍若無人にふるまい、おとなしくしようとしないなら、また二つに切ってやろう』と彼は言った。『そうすれば一本脚で、けんけん跳びをしながら進むだろう』。こう言うと、ゼウスは人間たちを二つに切った。ちょうど、干物にしようとナナカマドの実を切る人々のように、あるいは卵を髪の毛で切る人々のように。そして、切った者のそれぞれについて、アポロンに命じて、顔と首の半分を切り口のほうへ向け直させた。人間が自分の切断されたところを眺めて、より節度ある者になるようにだ。そしてほかのところも治すよう命じた。
アポロンは顔を向け直し、皮膚をあらゆる方向から、今腹と呼ばれているところへ引き寄せて、巾着袋の口を絞るように、腹の真ん中に一つの口を作って結んだ。それを人々はへそと呼んでいる。
コメント
まだコメントはありません。
コメントを読み込んでいます…